Nieuwsbrief 2026 – 08
1 Kantoornieuws
Mr. Janne Theunis behaalde In het academiejaar 2025-2026 aan de universiteiten van Montpellier en Venetië het diploma van ‘Master in Human Rights and Democratisation’. Voor haar thesis “Drawing the line on the Union’s values: Commission v Hungary (C-769/22) and the (queer) politics of LGBTQ+ rights in the EU. Assessing the promises and uncertainties of the self-standing article 2 TEU” kreeg zij een Thesis Award. De volledige tekst van de thesis leest u hier. Dikke proficiat vanwege Mploy.
Op 7 oktober 2026 bereikte mr. Ludo Vermeulen, medestichter van Mploy advocaten sociaal recht, een mijlpaal die weinigen hem nadoen: 50 jaar actief als advocaat. Vijf decennia waarin hij het arbeids-, pensioen- en discriminatierecht niet alleen heeft zien evolueren, maar er ook mee vorm aan gaf.
Op 2 oktober vierden we dat in het kasteel van Brasschaat, in het gezelschap van familie, vrienden en collega’s. Twee gastsprekers zetten de feestvreugde inhoudelijk kracht bij: prof. Yves Stevens besprak de uitdagingen in het lopende pensioendebat en prof. Koen Lemmens lichtte toe waarom rechtspreken zonder stigma beter is. Geen toevallige keuze, want het zijn precies die domeinen waarin Ludo zijn sporen verdiende.
Wij bedanken Ludo voor zijn kennis, zijn gedrevenheid en de fundamenten waarop Mploy vandaag staat.
2 Rechtspraak – vordering ex delicto – leidinggevende functie – arbeidsduur
Arbeidsrechtbank Gent, 15 oktober 2026, niet gepubliceerd
Op een vordering ingediend meer dan een jaar na het einde van de arbeidsovereenkomst moet de rechter de bewijsregels van het strafrecht toepassen. Een supermarktmanager heeft een leidinggevende functie zodat op hem de regels van de arbeidsduur niet van toepassing zijn.
D. trad op 29 augustus 2022 in dienst van een vennootschap V. die een aantal supermarkten van een supermarktketen uitbaat. In zijn arbeidsovereenkomst stond dat hij werd aangeworven “in de hoedanigheid van medewerker kader”. Hij was actief als manager van een van de supermarkten. De arbeidsovereenkomst vermeldde een maandloon van 4.400 euro, met daarnaast een bedrijfswagen, een kostenvergoeding, enzovoort. De bepaling over de arbeidsduur luidde: “De werknemer wordt aangeworven met een variabel uurrooster. Dit houdt in dat de wekelijkse arbeidsduur vastgesteld wordt op 45 u per week.”
V. ontsloeg D. op 27 oktober 2023 en betaalde hem de opzegvergoeding van 8 weken.
Met een dagvaarding betekend op 30 juni 2025 vorderde D. in hoofdzaak achterstallig loon met name voor zijn prestaties boven de sectoraal vastgelegde arbeidsduur van 36,5 uur per week. Hij hield voor dat zijn loon enkel de prestaties tot 36,5 uur per week vergoedde maar niet de 8,5 uur prestaties per week die daarbovenop kwamen.
De rechtbank moest zich eerst buigen over de verjaring. De vordering was ingesteld meer dan een jaar na het einde van de arbeidsovereenkomst. De Arbeidsovereenkomstenwet bepaalt dat vorderingen op grond van de arbeidsovereenkomst verjaren één jaar na het einde van die overeenkomst (zie artikel 15). Het niet-betalen van loon is echter in de regel een misdrijf. De vordering tot betaling van de vergoeding van schade opgelopen door een misdrijf verjaart (thans) na 10 jaar. D. beriep zich op dergelijk misdrijf. De rechter moet dan onderzoeken of alle elementen van het misdrijf (materieel en moreel element) bewezen zijn conform het strafrecht. De bewijsregels van het burgerlijk recht zijn niet van toepassing. Als de rechter een misdrijf zou vaststellen, zou de vordering van D. niet verjaard zijn. Maar had werkgever V. een misdrijf gepleegd?
In het vonnis van 15 oktober 2026 beslist de rechter in de eerste plaats dat de supermarktmanager een leidinggevende functie had. Hij droeg immers de verantwoordelijkheid over een belangrijke afdeling, nl. een supermarkt en oefende gezag uit over het personeel van die supermarkt. De regels over arbeidsduur uit de Arbeidswet waren dan ook niet van toepassing op hem. Verder verwijst de rechter naar de arbeidsovereenkomst. Daarin waren de wekelijkse arbeidstijd van 45 uur en het loon van 4.400 euro vermeld. De conclusie is dat de werkgever D. correct heeft betaald en dat er geen misdrijf gepleegd is. De rechter verklaart de vordering van D. ongegrond.
Ludo Vermeulen, advocaat-vennoot
ludo.vermeulen@mploy.be
3 Rechtspraak – beter een werkloze cafébaas dan een werkloze kelner
Arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Tongeren-Borgloon, 4 maart 2026, niet gepubliceerd
De uitbater van een brasserie mag twee van zijn werknemers tijdelijk werkloos stellen wegens gebrek aan werk ook als hij zelf hun werk overneemt.
Na onderzoek besliste de RVA om de tijdelijke werkloosheid van januari 2023 tot en met 30 april 2024 wegens gebrek aan werk van twee werknemers van een brasserie niet te erkennen. Hij vorderde de werkloosheidsuitkeringen terug van de twee werknemers. De heer K.C., uitbater van de brasserie, moest de werknemers het normale loon voor die periode betalen.
Uit het onderzoek bleek dat K.C. zelf actief was in de zaak en bijsprong waar nodig, weze het de zaal of de keuken. Voor de deur van de brasserie werden in 2023 en tot 30 april 2024 openbare werken uitgevoerd zodat er veel minder klanten waren. De reden voor de RVA-beslissing was dat K.C. zelf het werk van zijn twee werknemers had overgenomen.
De rechtbank vernietigt die beslissing. K.C. heeft het werk niet uitbesteed aan derden. Dat laat de wetgeving rond tijdelijke werkloosheid niet toe (zie artikel 30 quinquies Arbeidsovereenkomstenwet). Het kan hem ook niet verweten worden dat hij in slechte tijden zelf een tandje bijsteekt en werk van zijn werknemers overneemt.
Ludo Vermeulen, advocaat-vennoot
ludo.vermeulen@mploy.be